Diyelim ki yoksun.
Utanmadan, fütursuzca gelip kapladığın yer neyin nesi o zaman?
Şimdi kandırma kendini, beni.
Unut o içtiğin yeminleri, zehri, kehaneti.
Şimdi dediğimi yap ve biraz olsun hatırla kendini.
Hatırla ve son defa dön bak ardına.
Şimdi gördün o halde bende ki o koskocaman kasveti.
Namıdiğer seni.
Gitmek neydi?
Ben artık yokum diyip gittin de..
Kurulduğun yer kadar gidebildin bende.
Sende mi?
Orayı boş ver sevgilim.
Sende olmadığımı nasıl bilmem.
Ama sen gayet iyi biliyorsunki oldun, kocamansın.
O halde yokum deme, varsın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder